Het land met misschien wel het bekendste exportproduct van O-zone: MoldaviĂ«. Mogelijk een van de eerste meme’s uit het vroege internettijdperk, dit nummer kan niet ontbreken als je MoldaviĂ« bezoekt. Een land dat nou niet per definitie niet hoog op mijn lijstje stond, en eigenlijk nog wel een die ik wou bezoeken als ik richting TransnistriĂ« kon gaan. Helaas is de veiligheid daar op dit moment niet ideaal met Russische separatisten aan de grens waarbij ik het risico toch maar niet aanga. Dat betekent dat ik me uiteindelijk maar schik tot een bliksembezoekje van de hoofdstad, ChiĹźinÇŽu.
Ik dacht me nog te kunnen vermaken met wat musea in de stad om de geschiedenis een beetje beter te leren kennen, maar helaas was het een maandag en waren alle musea gesloten. Ik was daarmee vooral toegewezen op een stukje wandelen door de stad en de parken wat beter te leren kennen. Aangezien ik er niet veel over kan vertellen, misschien een klein duikje in de geschiedenis. Na de tweede wereldoorlog was Moldavië het land dat nog onderdeel was van de USSR als staat en niet alleen in de invloedssfeer viel van de Sovjet-Unie, zoals bijvoorbeeld buurland Roemenië. Het gebied dat we als Transnistrië kennen werd destijds door de USSR bij Moldavië gevoegd, maar vond het wel best zolang er een communistisch bewind was. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie, werd Moldavië een onafhankelijke staat. Transnistrië voelde zich hier niet fijn bij en hoewel het niet erkend wordt, functioneert het de facto als een onafhankelijke staat met een communistisch bewind. Moldavië is in die zin wel wat Roemeens, aangezien ze in het verklaring bij het onafhankelijk worden in de akte hadden gezet dat Roemeens de taal zou worden. In de grondwet wordt echter Moldavisch genoemd, maar dat schijnt meer een dialect te zijn dan echt een andere taal.
De dag erna had ik nog wat tijd voor mijn vlucht en was er een museum in ieder geval wel open, het geschiedenis museum van MoldaviĂ«. Ik was er om 10 uur ‘s-ochtends op een dinsdag, dus ik had het hele rijk voor mezelf alleen, op de willekeurige schoonmaker of beveiliger na. Het begon al goed met wat potten en pannen en ik ging gestaag door naar de volgende kamers om wat meer recente geschiedenis op te zoeken. Uiteindelijk hadden ze nog wel beneden een soort slagveld nagebouwd en zette de beveiliger een grimmig muziekje met granaatgeluiden aan om me goed in te leven in hoe het gevecht tijdens de tweede wereldoorlog was. Relatief onderbelicht, maar deze regio was er in de oorlog ook niet best aan toe en het was een grensgebied tussen RoemeniĂ« en de Sovjet-unie, die allebei aan de andere kant vochten.
Patje op pad 