Baku is hartstikke leuk voor een dagje of 2 om te verkennen, maar je hebt daarna wel aardig de stad gezien. Dan wil ik graag ook wel buiten de stad verkennen of het land nog anders is dan de stad. En dat is het zeker! Overal waar je naartoe rijd zie je wel ja-knikkers langs de weg als je Baku uitrijdt, zover ik had begrepen zitten alle olie- en gasvelden direct om Baku heen of op de Kaspische zee. Hoe verder je de stad uitrijdt, hoe meer het Turkse/Franse bouwwerk verdwijnt en plaatsmaakt voor grote Sovjetgebouwen om de mensen te huisvesten. De eerste plek waar we heen gingen was Gobustan waar er oude grotten waren met grottekeningen van onze vroegere voorouders. Iets verder gingen we naar de ‘mudvolcano’s’, waar er modder/klei uit de grond naar boven werd gepompt door de natuur. Opzich grappig, maar niet heel bijzonder. Wat nog een stuk mooier was, was het ritje in de oude Lada naar deze Volcano’s toe. Ik zat in de eerste auto en deze vent wist wel hoe die z’n gaspedaal moest intrappen. We spoten weg van de rest van de groep en op een stukje van 15 minuten rijden, kwamen de anderen 5 minuten later aan. Degelijke wagens wel. Overigens heeft Max hier destijds ook nog gereden, mocht je je vervelen kan je dat hier kijken.
De tweede dag weg ging richting Khinalug, maar we hadden flinke stortbuien in de stad, waardoor er vele lokale overstromingen waren in de stad en op de weg. Dat hield onze bestuurder niet tegen en we reden gestaag door over de snelweg richting allereerst de ‘Candy Cane’ mountains. Door het ijzergehalte in de bergen had het een wat rode gloed, maar door het slechte weer was het meer dat we vanuit de bus er naar keken en snel uitstapte voor een foto.
Na een nog korte stop in het bos net voorbij het ‘rustplaatsje’ Quba, waar iedereen aan de thee en gaklava ging, vervolgden we onze weg over de smalle bergweggetjes. Door het slechte weer was er nog wat laaghangende bewolking en wat mist, maar dat trok gelukkig wel een beetje weg. Uiteindelijk kwamen we aan het in het dorpje Khinalug, wat een beetje verlaten aanvoelde. We hadden een lunch in het lokale ‘museum’, wat niet veel meer dan een kamer met wat lokale spullen en een grote eettafel. Wel interessant om te zien dat er zo’n schril contrast zit tussen Baku en de rest van het land. Baku oogt een stuk welvarender dan de rest, hoewel de lokale bevolking er zelf vrij weinig van merkt.
Patje op pad 