Na een interessante rit heen naar Kazbegi, verheugde ik me al op de tocht terug naar Tbilisi. Uiteindelijk viel het hartstikke mee en was er amper verkeer, dus kon ik zo in een relatief rechte lijn terugrijden zonder al te veel obstakels. Om niet volledig 1 rechte lijn naar Tbilisi te trappen, had ik nog een stop gemaakt bij het Dzjvariklooster. Ja, wederom een klooster. Na wat contact met de autoverhuurder kon ik de auto ergens op een wat onbekende plek inleveren zonder enige check verder. Ik werd zowat gelijk een taxi in gezet op weg naar m’n hotel/appartement in de stad. Overigens een meer dan prima appartement – midden in het oude stadscentrum en veel ruimte.
Het beste is om de stad te voet te verkennen, en dus was het ook goed om eerst nog even de hardloopschoenen weer af te stoffen. In het oude-centrum was het een goede uitdaging om te rennen aangezien er alleen maar kasseien waren of een halve stoep waar iedereen liep alsof de dag 48 uren erin had. Ook Tbilisi is deels in de heuvels gebouwd, het was ook richting de rivier nog wel een stukje heuvelafwaarts. Gelukkig viel het nog best wel mee in vergelijking met Yerevan.
De hoofdstad van Georgië voelt alsof Europa, Azië en de Sovjet-Unie samen besloten hebben om één gigantische chaos te bouwen. Oude balkonnetjes hangen scheef boven smalle steegjes, katten en honden slapen midden op de stoep alsof ze eigenaar van de stad zijn en om elke hoek zit wel weer een wijnbar, een verlaten binnenplaats of een bakkerijtje waar je voor nog geen euro vers brood haalt.
Aangezien je in deze regio niet genoeg kan krijgen van kloosters, is er eentje die er wel met allure bovenuit steekt, de Samebakathedraal. In een soort afgeschermde compound ligt deze unit, ook deels bovenop een heuveltje, het was eventjes een klein klimmetje maken om hier naartoe te komen.
Uiteraard kan er geen sovjet-stijl ontbreken. Tbilisi is allesbehalve vlak, de stad golft en overal duiken heuvels op. Terwijl ik door de straten liep, zag ik steeds weer Mother of Georgia, boven alles uitsteken, een beetje zoals Mother of Armenia in Yerevan. Altijd ergens in je ooghoek, alsof ze over de stad waakt. Juist daardoor voelt het als een soort natuurlijk kompas terwijl je rondloopt. En af en toe kijk je omhoog, zie je haar weer staan en besef je ineens hoe die hele stad tegen de heuvels aan geplakt ligt. Ik kon er nog met de kabelbaan heen, maar vond het eigenlijk wel wat hebben om het zo op een afstand te zien vanuit de stad, als je er zo onder staat heb je ook maar een slecht beeld. Zeker een mooie stad en een aanrader om heen te gaan.
Patje op pad 