Yerevan 🇦🇲

Nadat ik genoeg kloosters heb mogen aanschouwen, vervolgde de tocht zich naar de hoofdstad: Yerevan. Een van de oudste steden ter wereld, en de naam an sich heeft ook iets mythisch. De autotocht door deze stad was op zichzelf weer een uitdaging. Hoewel het tweebaans is, passen er makkelijk drie auto’s naast elkaar! Dat dit zolang goed gaat bij iedereen blijft mij een raadsel.

Ik had 2 nachtjes in deze stad en de eerste dag had ik een kort stukje gelopen door de stad wat in de buurt van m’n hotel zat. In het centrum zit er een enorm trappencomplex met allemaal tuinen per laag. Vooral wat toeristen die hier naartoe getrokken waren, maar ook veel locals die op de verschillende lagen lekker aan het chillen waren.

Ik had gelezen dat de stad op zichzelf prima te voet te verkennen was, dus dat zou dan wel goed moeten komen. Ik had heel even nog de memo gemist over de hoogtemeters, maar een beetje afzien mag zo nu en dan ook wel weer, het moet uiteraard niet te makkelijk zijn. Hoewel het een Oost-Orthodox land is, en in de tijden van de Sovjet-Unie religie niet echt een ding was, is er nog 1 oude moskee (de blauwe Moskee) in het centrum te vinden. Dit was wel echt op een binnenplaats te vinden, dus dat dit over het hoofd gezien wordt vanaf de straat, verbaast mij weinig.

De wandeltocht vervolgde zich door vele parkjes, tunnels en straten in de brandende zon. Dat mensen hier met een winterjas en/of sjaal lopen terwijl ik de zee van Mozes in m’n naad voelde, blijft mij toch wel verbazen. Na een stevige heuvelloop kwam ik aan bij het nationale monument van de Armeense genocide – gebouwd op de heuvel Tsitsernakaberd. Hier was ook nog een museum bij, wat een veel beter inzicht gaf in wat voor gruwelheden zich hebben plaatsgevonden hier. Deels onderbelicht in het westen door wat twee decennia later zou plaatsvinden, maar eigenlijk was dit een soort blueprint hoe de nazi’s systematisch te werken zouden gaan. Met vele kampen, transportlijnen en marsen was dit tijdens de eerste wereldoorlog ook een machinale werking voor het uitroeien van een bevolking. Dit hele museum had wel een zelfde gevoel als Yad Vashem. Zeer indrukwekkend om hier meer over te lezen en ook in beeldmateriaal te zien.

Alles is hier wel groots opgezet, met hele conferentiecentra in het midden van de stad. Het is wel ergens apart dat zo’n centrum zich bevindt achter het genocide museum, maar ik zal me niet verder uitweiden over de locaties. Uiteindelijk wel handig in je rondje wandelen/hiken door deze stad. Uiteindelijk bleek m’n rondje toch wel de 15km aan te tikken met wat stevige klimmetjes, dus de beweging voor vandaag was ook wel weer goed verricht.

De laatste stop bleek wel wat verder dan ik had gedacht, het beeld van ‘Mother Armenia’. Hoog bovenaan de cascade (en dan nog een extra stukje trappen omhoog), pronkt dit beeld wat toch wel weer de Sovjet-vibes afgeeft, zeker gezien het feit dat het geflankeerd wordt door een T-34 tank en een Katusha raketwerper. Wel weer een mooi staaltje architectuur.