Onderweg naar (en in) Italië zijn er nog een tweetal dwergstaatjes in Europa waar ik nog niet eerder langs ben geweest. Twee staatjes die allebei in de top 5 kleinste staten vallen: het Prinsdom Monaco en de republiek San Marino. Met 2 vierkante kilometer is Monaco zelfs de een-na-kleinste van de wereld en kleiner dan central park in New York City. Om die reden is het ook vrij makkelijk om de stad te voet te verkennen om de F1 baan te verkennen. Een kleine 3,5e kilometer verder en je hebt de hele F1 track verkend en zelfs nog bij het Monte Carlo casino naar binnen gelopen.
Toch is het nog wel grappig hoe er een aardig hoogteverschil zit in dit dwergstaatje, het hele land is zelfs omringd door een gebergte waar ook alle bewolking achter blijft hangen. Dit zorgt ook gelijk voor een onwijs klam gevoel en iedereen loopt hier ook als een otter te zweten door de hoge luchtvochtigheid. Vele dure jachten en auto’s verder en ik heb wel een idee gekregen hoe deze staat eruit ziet. Ik vervolg mijn toch weer naar de Italiaanse Riviera.
Blijkbaar is het een soort vereiste om een rots in je land te hebben om een dwergstaat te kunnen zijn. San Marino is volledig omgeven door ItaliĂ«, waar de prachtige Nederlandse term ‘Landlocked’ voor is uitgevonden. Een klein landje, maar desalniettemin onwijs veel hoogtemeters. Je kan hier amper een rondje fietsen zonder ItaliĂ« in te rijden of dezelfde weg twee maal te rijden.
Onwijs warm weer, met een graad of 32 is het goed ploeteren op de flanken van de heuvels/klims die ze hier hebben. Relatief veel auto’s hier aanwezig, aangezien het OV hier niet veel meer is dan een enkele buslijn. Uiteindelijk kom je boven aan op de rots waar een kleine vestiging te vinden is. Aangezien mijn parkeertijd gelimiteerd was tot 3 uur, kon ik vrij snel weer de afdaling inzetten om op tijd terug te zijn. Gelukkig gaat de afdaling wel een stuk sneller dan het omhoog klauteren.
Patje op pad 