Nog niet eerder heb ik echt langer dan een paar kilometer lang omhoog gereden, maar nu was er eens voor het eerst de kans voor! Met wat gezonde spanning en de stalen ros in de achterbak vertrok ik richting Le Bourg d’Oisans, het dorpje aan de voet van de bekende Alpe d’Huez. Een mooi landschap in de omgeving en hebt wel het idee dat je in een klein dorpje in the middle of nowhere bent. Zeker goed om even tot rust te komen. Nahja, mentale rust dan, voor fysieke rust komen we hier niet. Na een goed ontbijt toch maar eens op pad gaan om even warm te fietsen voor we aan de klim beginnen, met toch de nodige zenuwen of ik wel heelhuids bovenaan zou komen.
Na een halfuurtje over het vlakke gedeelte warm rijden, nog even een goede Hollandse stroopwafel voor de Nederlandse berg. Ik wist dat het steilere gedeelte in de de eerste bochten (van de 21 haarspeldbochten) zat, maar dat viel toch wat rauwer op m’n dak dan ik had verwacht. Uiteindelijk maar stug doorgassen naar boven. Dat kwam me enigszins duur te staan aangezien zo’n kilometer van de top het lactaat dusdanig was opgebouwd dat m’n linkerdijbeen geen zin meer had om te buigen. Toch jammer als je nog even moet doorpeddelen naar boven. Na 10 minuten in het gras zitten, beetje de pijn uitzitten en stretchen toch langzaam naar boven gekropen en een crepe met suiker en cola weggeharkt om aan de afdaling te beginnen (oorspronkelijk zou ik verder nog rijden, maar dat hoofdstuk had ik maar snel doorgebladerd). Met wat pijn in het been (enigszins) voorzichtig naar beneden gegleden (gelukkig kon er nog een glimlach bovenaan de berg van af).
De pijn de volgende dag was niet echt bepaald minder. De massage die ik snel geboekt had, heeft wel het ergste voorkomen. In de auto naar Carpentras gereden om me, vooral mentaal, voor te bereiden voor de Mont Ventoux. Op de ochtend dat ik naar de Ventoux ging was de pijn wel minder, maar nog steeds niet volledig weg. De moed was een beetje erg in de schoenen gezakt, maar ik was er nu eenmaal maar toch. De auto geparkeerd aan de uitloper van de afdaling en zo kon ik de eerste 13km warmrijden naar de voet van de klim (met al wat hoogtemetertjes). Alles warmde rustig op en het begon steeds beter te draaien. Bij de voet van de klim zie je al in de verte de top (met de bekende ‘vuurtoren’). De eerste 5-6km is relatief soepel te doen met zo’n 4-5% en is ook een goede opwarmer. Met de wattagemeter en hartslag in het oog, reed ik getemporiseerd naar boven. Om de een of andere reden ging dit plotseling veel beter dan verwacht en werd ik alleen maar ingehaald door mensen die een calorieëntekort zeer serieus nemen en e-bikes. In de tweede sector kom je in het bos, wat ongeveer 10km aan 10% is. Je ego inslikken en gewoon een vast ritme vinden. Eigenlijk ging dit ook weer beter dan verwacht en het scheelde dat de bomen goed de zon afschermt.
Dan kom je het bos uit en denk je dat je er bijna bent met uitzicht op de top, maar dit duurt toch nog wel een 6km, gelukkig eerder aan een graad of 7%. De wind heeft vrij spel, gelukkig stond die van de zijkant en had ik hem af en toe mee en tegen. In tegenstelling tot de rampzalige klim en ontploffing op de Alpe d’Huez ging de Mont Ventoux echt geweldig goed. Het onzekere was er nu wel even van af en ik heb hier nog goed van kunnen genieten dat dit gewoon gelukt is! De afdaling was ook meer dan leuk om te doen, de bochten vielen prima mee en je kon echt wel met een stevig tempo de afzink maken. Waar je met 2 uurtjes boven bent, ben je met een ruime 20 minuten weer beneden. Geweldige ervaring en zeker voor herhaling vatbaar!
Patje op pad 