Granada 🇳🇮

De tocht vervolgt zich naar Granada, de rivaliteitsstad van León. Granada was van oudsher meer een stad van de conservatieven en León van de revolutionairen. Ze kregen constant ruzie en burgeroorlogen onderling, zo ook over welke stad de hoofdstad moest worden. Ze kozen voor de Australische oplossing: een stad ertussenin: Managua. In Granada heb ik ervoor gekozen om lekker rustig aan te doen en de koloniale stad wat te verkennen en de rest van de reis wat vorm te geven en te kijken hoe ik bepaalde overtochten wil gaan maken. Aangezien ik jullie niet lastig ga vallen met dat proces, heb ik een kort stukje geschiedenis hieronder, mocht je dat retesaai vinden, kijk dan vooral uit naar de volgende post!

Ik sla een aantal stappen over, maar de Verenigde Staten waren dus aanwezig rond de jaren 1850 en hadden de touwtjes aardig in handen, het was zelfs sinds 1912 ook officieel bezet. De grootste revolutionair tegen de Amerikanen was Augusto César Sandino. Het lukte hem om de Amerikanen zo’n twintig jaar later in 1932 te verdrijven uit het land, maar stuitte tegen de Somoza-familie en moest het onderspit delven in 1934. De vroege 20e eeuw werd gekarakteriseerd door de machtsconcentratie van de Somoza-familie, die het land via een dictatoriaal regime regeerde van 1936 tot 1979. De familie Somoza werd gesteund door de Verenigde Staten, maar hun heerschappij was corrupt en onderdrukkend, wat leidde tot wijdverspreide armoede en sociale onvrede.

Het was daardoor weer tijd voor een nieuwe revolutie, de Sandinistische Revolutie van 1979 (vernoemd naar de eerder Sandino). Dit was een gewapende opstand geleid door de Sandinistische Nationale Bevrijdingsfront (FSLN), die de Somoza-dictatuur ten val bracht. Na de revolutie vestigde de FSLN een socialistische regering onder leiding van Daniel Ortega (wellicht bekend onder de boomers). De regering voerde hervormingen door in gezondheidszorg, onderwijs en landhervorming, maar de economie had te lijden onder de Amerikaanse economische blokkades en de Contra-rebellie, een door de VS ondersteunde opstand die de Sandinistische regering bestreed. De Contra-oorlog leidde tot duizenden doden en een verwoeste infrastructuur. In 1990, na jaren van conflict, werd Ortega verslagen in de verkiezingen door Violeta Chamorro, en het land keerde terug naar een democratisch systeem. Leuk feitje: Ronald Reagan draaide de linkse lente in Nicaragua eigenhandig de nek om. Hij kwam met zware economische sancties en trainde en bewapende politieke tegenstanders van het linkse bewind. Hij viel zelfs havens en olie-installaties aan en legde zeemijnen voor de kust. De Verenigde Naties veroordeelden die acties en zelfs het Amerikaanse Congres stelde dat Reagan ermee moest stoppen. Maar Reagan ging er in het geniep toch mee door: hij sluisde de opbrengsten van geheime wapenleveringen aan Iran door naar de Nicaraguaanse oppositie.

Nicaragua heeft sindsdien perioden van economische groei, maar ook van politieke instabiliteit gekend. Ortega keerde in 2007 opnieuw aan de macht en leidde het land als president. Zijn regering werd echter gekarakteriseerd door beschuldigingen van autoritarisme en corruptie, vooral na de gewelddadige onderdrukking van protesten in 2018. Speciaal voor dhr. Ortega is de grondwet gewijzigd, aangezien men eerst maar maximaal 2 periodes zou mogen zitten als president.

Een ander leuk feitje over Nicaragua: De linkste lente in het Nicaragua van de jaren ’80 kon wereldwijd op sympathie rekenen, zelfs van Jimmy Carter. Ook de Nederlandse gemeentepolitiek hield zich niet afzijdig. Tientallen Nederlandse gemeenten knoopten stedenbanden aan in Nicaragua, waarvan de meeste nog steeds bestaan. Ietwat ongemakkelijk, nu de linkse lente is ingeruild voor een regelrechte dictatuur.