Manilla 🇵🇭

Vanuit de kleine oliestaat Brunei vervolgd ik mijn tour naar het strandparadijs: de Filipijnen. De eerste dag spendeerde ik kort in Manilla zelf om nog te kijken of deze stad wat is. Kleine spoiler: not so much. Maar toch goed om even een kort overzicht van de geschiedenis te geven! Vooral doorscrollen tot de volgende foto als het je geen hol interesseert.

De Filipijnen hebben een intrigerende geschiedenis die begon met inheemse beschavingen, zoals de Aeta en de Negrito, vóór de komst van de Spanjaarden in 1521. De ontdekkingsreiziger Ferdinand Magellan claimde het gebied voor Spanje, maar het duurde tot 1565 voordat de Spanjaarden onder leiding van Miguel López de Legazpi echt voet aan de grond kregen. Deze periode van Spaanse overheersing duurde bijna vier eeuwen, waarin de Filipijnen een belangrijk centrum werden voor handel en missieactiviteiten.

De 19e eeuw bracht verandering met zich mee toen de Filippijnse nationalistische beweging opkwam, geleid door figuren als José Rizal en Andrés Bonifacio, die streefden naar onafhankelijkheid van de koloniale heerschappij. De Filippijnen werden uiteindelijk overgedragen aan de Verenigde Staten na de Spaans-Amerikaanse Oorlog in 1898. Dit leidde tot een nieuwe periode van koloniale overheersing, waarbij de Filippijnen betrokken waren bij de Aziatisch-Pacifische campagne tijdens de Tweede Wereldoorlog, met de Japanse bezetting van 1942 tot 1945.

Na de oorlog werd de Filipijnse Republiek opgericht in 1946, en het land verkreeg uiteindelijk volledige onafhankelijkheid. De daaropvolgende decennia werden gekenmerkt door politieke instabiliteit, met hoogte- en dieptepunten, waaronder het bewind van Ferdinand Marcos, dat werd gekenmerkt door autoritair bestuur en de uitroeping van de staat van beleg.

In 1986 leidde de EDSA-revolutie tot het einde van het Marcos-regime en een overgang naar democratie. Sindsdien heeft de Filipijnse geschiedenis zich voortgezet met politieke en sociaal-economische uitdagingen, maar het land heeft ook vooruitgang geboekt en blijft een boeiende mix van culturele diversiteit en dynamiek.

Het oude gedeelte ligt in het zogenaamde intramuros (tussen muren in, had je vast niet verwacht 😉). Hier ben ik aan een wandeltochtje gegaan tussen het toch wel drukkere verkeer wat je normaal in Indochina ook tegenkomt. Eerlijk gezegd was er niet onwijs veel te zien en was het van de vorige twee landen wel een downgrade qua schoonheid. De prijzen waren er wel naar, voor 10 euro kan je eten als een koning, dus dat is wel winnen!

Na het stukje intramuros is er nog een groot park waar een paar tuinen waren die waren ingericht op ofwel een Chinese of Japanse stijl. Verder wapperde er wel een grote vlag van de Filipijnen en eigenlijk was dat ook wel mijn hoogtepunt van deze stad (letterlijk en figuurlijk). Ik ben ondertussen op de Palawan eilandengroep, toch wel waarvoor ik gekomen ben naar dit strandparadijs! Toedels en tot de volgende!