De dag begon op tijd in Fez op weg richting Erfoud, de tussenstop voordat we naar de Sahara gingen. De rit er naartoe liet vele mooie landschapjes zien, zoals hieronder te zien is. De rit verliep nagenoeg vlekkeloos, op een klein foutje na. Een bus ging opeens remmen en van de weg af. Op dat moment gingen wij er links langs, maar het bleek dat er een politiestop was, waar we eigenlijk voor moesten remmen. Dat hebben we dan wel alsnog gedaan, en toen hadden we de keuze tussen een boete voor het overtreden van het verboden in te halen of het negeren van het stopteken, toch een jammerlijke 40 euro lichter. Ik zal niet vertellen wie achter het stuur was op het moment, maar het was in ieder geval niet Yashvir of ik.
Na een rit van grofweg 400km kwamen we aan in Erfoud, een zuidelijk dorpje, niet ver van Merzouga bij de woestijn. We waren aardig klaar na de rit en het was tijd om wat te eten en naar bed te gaan. Nog wel eventjes wat kip buitgemaakt en alvast het kamp voor de volgende dag geregeld.
Mohamed kwam ons vriendelijk begroeten bij de meeting point, waar we uitleg kregen over het dagprogramma. Rond 11 uur begon onze 4×4 rit door de woestijn waar we, na een kort kamelenbezoekje, eerst nog langs de zwarte woestijn gingen. Hier wordt zo nu en dan wat opgeblazen om de zwarte gesteente te winnen die voor mascara gebruikt wordt. Verder kwamen we met de auto even vast te zitten in het zand omdat we te zwaar beladen waren, maar gelukkig kwamen we weer los. Onder de grootste hitte hebben we nog wat thee gedronken in een lokaal berbertentje.
Het, voor mij toch wel, gaafste kwam toen we aankwamen in de zandwoestijn. Het was nog steeds bloedverziekend heet, maar na een stevige lunch konden we een poging wagen om van de zandduinen af te boarden. Nog verdomd lastig om goed van zo’n duin af te komen, nog korter is het ritje. Wel een fucking gaaf landschap om dit in te doen!
Aangezien de zon toch wel erg warm was en zeker voor de bleekscheten (Wouter en ik) toch wat gevaarlijk kan zijn, hebben we wat meer schaduw opgezocht om ons klaar te maken voor de kamelentocht naar de zonsondergang. Een ritje van een klein half uur, maar stapje voor stapje kwamen we dichter bij het punt waar we de zon nog een laatste keer die avond mochten aanschouwen. De temperatuur was ook zeker een stuk aangenamer geworden in de tussentijd.
Werkelijk tyfusmagisch om dit te mogen aanschouwen en misschien zelfs iets om voor terug te komen (en dat zal ik niet vaak zeggen!). Een grote zandbak om in te spelen en prachtige natuur om te aanschouwen.
Het speelfestijn in de zandbak hield nog niet op, Wouter en ik hadden nog een buggy gehuurd voor de ochtend op de weg terug naar de auto. Achter de gids op z’n quad konden we scheuren(/driften) door het zand. Als klein kind was ik hier iets té in m’n element en kreeg ik een berisping van de gids dat ik niet zo hard moest rijden omdat de buggy dan kon omvallen. En ik wilde juist aan hem vragen om wat harder door te rijden. Enfin, fucking geweldig.
Op dit moment zitten we in Ouarzazate en vertrekken morgen richting Marrakech. Voor nu laat ik jullie met een shot uit de woestijn en een combinatie quote van Yashvir en Wouter.
‘Sommige haakse slijpers zijn grappig, er zitten zeker talentvolle tussen.’
Patje op pad 